نداشتن از آنكه زندگانى را كار بسازد ، يا به سختى اندازد و فرمود : يا أحمد هل تدري بأيّ وقت يتقرّب العبد إلى اللّه ؟ اى احمد آيا مىدانى كدام وقت بنده با خداوند نزديك شود ؟ عرض كرد : ندانم . قال : إذا كان جائعا أو ساجدا . يا أحمد ، عجبت من ثلاثة عبيد : عبد دخل في الصّلاة و هو يعلم إلى من يرفع يديه ، و قدّام من هو و هو ينعس ، و عجبت من عبد له قوت يوم من الحشيش أو غيره ، و هو يهتمّ لغد ، و عجبت من عبد لا يدري أنّي راض عنه أم ساخط عليه و هو يضحك . فرمود : آن بنده قربت حضرت يابد كه گرسنه و سجده‌كننده باشد ، آنگاه فرمود : اى احمد شگفتى از بندگان بهر سه كس راست : نخست : آن كس كه به نماز ايستد و بداند كه در برابر كيست و كه را مىخواند و با اين همه به كسالت وقت بگذارد . و ديگر : آن كس كه قوت يك روزه بدارد و از براى طعام فردا در تك‌وتاز باشد . سه ديگر : آن بنده كه نداند من از او خشنود باشم يا بر وى غضبناكم آغاز سرور كند و خندان شود . و نيز فرمود : يا أحمد إنّ في الجنّة قصرا من لؤلؤة فوق لؤلؤة ، و درّة فوق درّة ، ليس فيها فصم و لا وصم ، فيها الخواصّ أنظر إليهم في كلّ يوم سبعين مرّة ، و أكملهم كلّما نظرت إليهم ، و أزيد في ملكهم سبعين ضعفا ، و إذا تلذّذ أهل الجنّة بالطّعام و الشّراب تلذّذوا بكلامي و ذكري و حديثي . اى احمد خاصان حضرت ما در جنّت در ميان قصرى از يك پاره مرواريد جاى دارند ، و من روزى هفتاد كرّت بر ايشان نگران مىشوم ، و ملك ايشان را هفتاد كرّت تضعيف مىكنم ، و چندان كه سكّان بهشت به خوردنى و آشاميدنى شاد مىشوند ايشان به كلام من و ياد من و حديث من مسرور مىگردند . عرض كرد : پروردگارا اين قوم كيانند ؟ قال : هم فى الدّنيا مسجنون قد سجنوا